Kodeks Taihō

Kategoria: turystyka

Kodeks Taihō

Kodeks Taihō, ogłoszony w 702 roku, składał się z dwóch głównych części: ritsu, czyli prawa karnego spisanego w 6. zwojach, oraz ryō, czyli prawa administracyjnego, które zostało spisane na 11 zwojach. W późniejszym czasie do kodeksu dodano dwie dodatkowe części: kyaku i shiki, które były zbiorem wskazówek dla urzędników i precedensów sądowych.

Taihō był w dużej części adaptacją chińskiego systemu rządów za dynastii Tang. Przy jego tworzeniu brało udział 18 urzędników mogących poszczycić się tytułem arystokratycznym, a także jeden chiński uczony, Satsu Koukaku. Była to ważna osoba na dworze, brał bowiem udział przy stworzeniu Nihon Shoki, czyli Kronik Japońskich, oraz był wielokrotnie nagradzany przez samego cesarza.

Władca, który dotychczas był jedynie głównym kapłanem, uzyskiwał oficjalnie tytuł cesarski i przyjmował miano Syna Niebios (Tenshi) lub Niebiańskiego Władcy (Tennō), potwierdzając tym samym swe prawo do panowania przez odwołanie się się do zapożyczonej z Chin koncepcji mandatu Niebios. Od tego momentu stawał się centralnym elementem państwowości i zyskiwał prawo do ostatecznego podejmowania decyzji o losie kraju.

Ustawy Taihō położyły kres lokalnej niezależności uji (społeczności klanowych), a wszystkich poddanych podzieliły na podstawie powiązania ich z osobą władcy. Uznawano więc trzy kategorie:

  • Cesarza i jego najbliższą rodzinę
  • wolnych poddanych (ryōmin)
  • poddanych niewolników (semmin)

Stopnie arystokratyczne oraz stanowiska urzędowe zapewniały osobom je piastującym odpowiednie wynagrodzenia. Im wyższy stopień, tym więcej przywilejów przysługiwało urzędującemu. Mogły to być ulgi podatkowe, przywilej dziedziczenia stopnia przez synów, możliwość posiadania określonej liczby osobistych sług.

Państwo podzielono na prowincje zwane kuni, które były zarządzane przez państwowych urzędników nazywanych kokushi. Prowincje podzielono z kolei na dystrykty (gun), którymi zarządzali gunji. Byli oni ostatecznie odpowiedzialni za zarządzanie podległymi sobie terenami. Musieli więc zadbać o spis lokalnej ludności, pobieranie podatków, dbanie o zachowanie pokoju i przeciwdziałanie przestępczości. W trakcie spisywania kodeksu istniały 66 prowincje, które były podzielone na 592 dystrykty.

Struktura rządu centralnego składała się z dwóch członów. Pierwszym był Urząd do Spraw Kultu (Jingikan), który sprawował pieczę nad kulturą i cesarskim rytuałem shintoistycznym. Urzędnicy tego urzędu zajmowali się m.in. organizacją festiwali, przygotowywaniem ceremonii cesarskich (jak choćby koronacji), utrzymaniem świątyń. Drugi z członów to Wielka Rada Państwowa (Daijōkan), która kierowała cywilną administracją kraju. Administracją z kolei kierowali trzej ministrowie. Byli to kolejno:

  • pierwszy minister (daijō-daijin)
  • minister lewej strony (sadaijin)
  • minister prawej strony (udaijin)

Realna władza spoczywała w rękach ministra lewej strony, a w jego zastępstwie w rękach ministra prawej strony. Stanowisko pierwszego ministra miało bowiem charakter czysto tytularny i nie pełnił on żadnej realnej władzy. Trzej ministrowie nadzorowali pracę ośmiu ministerstw (shō):

  • Sekretariat Cesarski
  • Ministerstwo Ceremonii i Personelu Urzędniczego
  • Ministerstwo do Spraw Rodów Arystokratycznych
  • Ministerstwo do Spraw Ludności
  • Ministerstwo Wojny
  • Ministerstwo Prawa
  • Ministerstwo Skarbu
  • Ministerstwo Dworu Cesarskiego

Celem tak urządzonej administracji było ulepszenie gospodarki rolnej i podniesienie dochodów państwa. System podatków gruntowych oparty został po reformach na trzech nowych normach: całkowitej kontroli siły roboczej, równym nadziale ziemi oraz ujednoliceniu opodatkowania.

Może Ci się również spodobać